Waarmee kunnen we u van dienst zijn?
Starsucks
Column: Een bakkie Fleur
Intro: Elisa Fleur (27) is het gezicht van Salento koffie. Daarnaast werkt zij als freelance tekstschrijver en model.
Haar motto: “Goede thee maakt nog geen koffie.”
Column: Juni 2012
Starsucks
Vorig jaar oktober kwam na jarenlang smachten en zwijmelen dan eindelijk mijn ‘American Dream’ uit: ik vertrok met twee eveneens New York minnende vriendinnen naar The States. New York is groots, New York is overweldigend, New York moet je gewoon een keer gezien en geroken hebben. Want in New York is zelfs een putlucht nog enigszins aantrekkelijk. Gewoon, omdat het New York is. En New York kan zich dat permitteren. Tot zover mijn New York promopraatje.
Vroegere gesprekken met vriendinnen van vóór 2007 (de eerste Starbucks in Nederland, voor de oplettende consument) hebben inmiddels veel weg van ‘oma vertelt’. Zo van : “Oh ja, in New York, daar hebben ze tenminste wél Starbucks. Daar kunnen wij alleen maar van dromen.” Hoe naïef waren wij toen. Starbucks leek toen nog iets magisch, zoiets als de chocoladefabriek van Willy Wonka. Want ja, het ging toch vooral om die beker hè, ook al had je geen idee wat voor heidens goedje er eigenlijk in kabbelde. Dat was bijzaak. Maar die béker…daarmee liepen ze in New York naar hun werk. Dat sprak natuurlijk tot de verbeelding bij pubermeisjes die de vier Starbucks slobberende dames uit Sex And The City als rolmodellen zagen. Dat wilden wij óók! Alweer: hoe naïef waren wij toen.
In New York weten ze niet beter, de arme schapen. Op elke hoek van de straat moet en zal er worden gestarbuckst. Arme Amerikaanse koffiepurist: waar haalt hij in the name of real coffee dan zijn brandstof voor een lange werkdag vandaan? Want kom op zeg, Starbucks serveert veel, maar geen koffie. Wel krijg je er gratis misselijkheid, een volle blaas, een extreem hoge versus een extreem lage bloedsuikerspiegel, rotte tanden en een lege portemonnee van. Na zo’n moccachino –heerlijk woord voor dyslectici, klinker kopen?- heb ik een ongecontroleerde drang om mijn eigen vingertopjes af te pellen en mijn tanden al knarsend scheef te polijsten. Want waarom heb ik mij hier ook alweer aan bezondigd?
Oh ja, ik ben in New York hé? En New York moet ten volle beleefd worden als een New Yorker. Dus ook met een beker vergif voor diabetici. En een darmspoeling.
