Waarmee kunnen we u van dienst zijn?
De levende mevrouw
Column: Een bakkie Fleur
Intro: Elisa Fleur (27) is het gezicht van Salento koffie. Daarnaast werkt zij als freelance tekstschrijver en model.
Haar motto: “Goede thee maakt nog geen koffie.”
Column: September 2012
De levende mevrouw
Kroegdichten tot de kroeg dicht ging. Bier. Studiereizen waar het befaamde ‘doppie’ jenever niet mocht ontbreken. Professoren die een das droegen met daarop het paasverhaal in stripvorm. Meer bier. Middeleeuwse literatuur lezen op het strand om toch te kunnen slagen voor de zeven herkansingen in augustus. ‘Karel ende Elegast’ werd nog nooit zo gehyped als in 2007, op het Griekse eiland Kos. De Grieken zagen het oeroude boek vast aan voor een hedendaagse bestseller. Oja. En bier.
Ja, tot ruim een jaar geleden behoorde ik nog tot het meest besproken studententype van Nederland, een slag apart: de Leidse student. En een student kan logischerwijs onmogelijk presteren zonder een hersenspoeling van koffie. Laat staan een Leidse student. Breek me de bek niet open. Alleen voor koffie misschien. Nu zijn studenten natuurlijk standaard arm. Voor het schamele bedrag van dertig cent, kon je dan gelukkig (?) een bekertje bruine drap uit de automaat trekken. Als de goden je goed gezind waren, smaakte je bekertje rioolwater nog een beetje naar chocolademelk (net een café mocha, met heel veel fantasie). Had je –zoals ik- doorgaans minder geluk, dan smaakte het naar Engelse thee. U kunt zich voorstellen: slappe bocht met een hint van koffie in combinatie met een waas van Engelse thee zette nu niet bepaald zoden aan de dijk. Kortom: ik deed een jaar langer over mijn studie wegens ernstige concentratieproblemen.
Gelukkig was de redding nabij. Ik kreeg les op een andere locatie, waar zich tevens een heuse koffieruimte bevond. Sterker nog: de ruimte was ingericht als zijnde een kneuterig café in een vissersplaats uit ‘Op hoop van zegen’. Veel hout, Delfts blauwe borden aan de muur, antieke koffieblikken; ik waande mij terug in het jaar 1900. Op hoop van zegen bestelde ik vervolgens een koffie –ja, u leest het goed, ik bestélde een koffie – bij een ‘levende mevrouw’ achter de toonbank. Zei ik toonbank? Ja, heus, ze hadden er een tóónbank! Maar het allermooiste vond ik nog dat de levende mevrouw me voorzag van echte koffie uit een oerdegelijke, ordinaire koffiepot. Zo eentje die je nog vaak terug ziet keren in Amerikaanse films, waar men in een ‘diner’ nog gewoon bijgeschonken wordt uit een pot verse koffie: “Can I refill your cup?” Zeg nu zelf: dat is toch fantastisch?!
Koffie moet gewoon leven. Punt.
