Vriendschap versus verslaving

Column: Een bakkie Fleur

Intro: Elisa Fleur (27) is het gezicht van Salento koffie. Daarnaast werkt zij als freelance tekstschrijver en model.
Haar motto: “Goede thee maakt nog geen koffie.”
Column: November 2012

Vriendschap versus verslaving

“Moet je je koffie niet opdrinken? Straks wordt ‘ie koud!” Het was mijn moeder die dit riep, maar ze zou de laatste niet zijn. Ik ben namelijk iemand die in gezelschap altijd vergeet haar kopje koffie leeg te drinken. Gek genoeg gaan koffiedrinken en een geanimeerd gesprek voeren bij mij gewoon echt niet samen, waardoor er altijd een zielig bodempje koude koffie overblijft. Het lijkt alsof ik mij maar op één ding tegelijk kan concentreren en in het geval van gezelschap is dat meestal mijn fascinerende gesprekspartner. “Lust je de koffie niet?” is een veelgehoorde uitspraak, die ik –uiteraard- meteen wegwuif. Met wel of niet lusten heeft het niet opdrinken van koffie namelijk helemaal niets te maken. Gek genoeg heb ik geen last van deze handicap bij andere dranken. Zo vinden thee en wijn moeiteloos de weg naar mijn keelgat, maar het drinken van koffie gaat beduidend langzamer.

Ik besloot de proef op de som te nemen om te zien wat hier nu toch misgaat. Erkenning is immers de eerste stap naar genezing. Ik spreek af met een vriendin in het centrum en bestel een degelijke bak met pleur, zo eentje waarbij niets tot weinig mis kan gaan. So far so good. Ik neem een klein slokje ter kennismaking (het schept bovendien een band als je gesprekspartner tegelijkertijd een slokje neemt, het zogenaamde spiegelen) en zet het kopje dan weer neer. Naarmate het gesprek vordert, merk ik dat mijn handen aanzienlijk minder gretig naar het kopje reiken. De timing is gewoon verkeerd, maak ik mijzelf wijs. Het voelt namelijk ongepast om een slok te nemen als mijn vriendin vertelt over de problematische relatie die ze met haar ouders heeft. Alsof het nuttigen van koffie gelijk staat aan het probleem van een getraumatiseerde jeugd. Tijdens zo’n intiem gesprek neem je niet ineens een grove teug van je koffie ‘want dat is óók belangrijk.’

Ook bij de ietwat frivolere onderwerpen zoals het kopen van rode laarsjes, lijkt koffiedrinken ineens een zo te verwaarlozen bezigheid te zijn. Pas als mijn vriendin even naar de wc moet (zij drinkt wel koffie natuurlijk), zie ik mijn kans schoon om een paar slokken weg te tikken. Triest eigenlijk, om zo in het geniep koffie te drinken. Misschien ben ik wel autistisch en gebruik ik koffie alleen voor privédoeleinden. Misschien is koffie voor mij wel pure noodzaak en zie ik het meer als medicijn dan als sociaal aanknopingspunt. Ik bedoel, een ibuprofen zaag je toch ook niet doormidden om vervolgens in het bijzijn van je beste vrienden op te peuzelen? Nu zijn die twee natuurlijk niet echt met elkaar te vergelijken, afgezien van het feit dat beiden onontbeerlijk zijn bij een kater die zijn weerga niet kent. Toch ben ik stiekem blij dat ik vriendschap verkies boven mijn koffieverslaving. Ik zeg altijd maar zo: beter een koude koffie, dan een koele vriend.

Tweet