Koffie als ijsbreker

Column: Een bakkie Fleur

Intro: Elisa Fleur (27) is het gezicht van Salento koffie. Daarnaast werkt zij als freelance tekstschrijver en model.
Haar motto: “Goede thee maakt nog geen koffie.”
Column: Mei 2011

Koffie als ijsbreker

Als je erover nadenkt – en ja, dat doe ik nu eenmaal graag -, vormt ‘s werelds populairste drank een uitstekend excuus voor van alles en nog wat. Ga maar na. Even een bakkie doen met collega’s om de werksleur van alledag te onderbreken, het weekend door te nemen of met algehele pijn in ziel en zaligheid te moeten luisteren naar het oh zo beeldende ‘de dag dat ik geholpen werd aan mijn aambeien’ verslag van receptioniste Tineke. En dat allemaal onder het genot van een al dan niet schuimende cappuccino. En och, wie kijkt er niet naar uit: die ene welkome tocht naar de koffieautomaat om maar niet te versmelten met je bureau en vooruit, om je af en toe van je meest collegiale kant te laten zien: ‘Jos, jij nog een espresso?’

Nu heet geen van mijn collega’ s Jos, wat ik oprecht jammer vind. Iedereen zou een collega moeten hebben die Jos heet en voor wie je koffie kunt halen. Het zou de wereld een stuk overzichtelijker maken. Tegenwoordig heet iedereen Giovanni of Vlinder: dat bekt niet lekker en doet veel af aan de charme van het koffie-voor-collega’s-haal-proces. Het is zoveel minder ‘Debiteuren Crediteuren’. Daarnaast vormt koffie natuurlijk een onmisbaar product in de privésfeer: gezellig bonden  met je nieuwe buuf, onder het genot van een bakkie pleur. Mijn buuf heet Agaat of iets anders dat rijmt op spagaat, is in de veertig en nodigde me onlangs uit om een kop koffie te komen drinken: ‘Kom toch eens een bakkie doen meissie, ik woon óók alleen!’ Met de nadruk op óók. Een bakkie troost en een nieuwe beste vriendin, wat wil een mens nog meer? Goed, daar zou ik uren over kunnen uitwijden, doe ik niet. Maar eerlijk is eerlijk: koffie breekt het ijs, letterlijk en figuurlijk. Want het lijkt op het eerste gezicht zo’n onschuldige vraag: ‘zullen wij eens koffie drinken?’ Maar wanneer deze volledig out of the blue lijkt te komen, is er meestal meer aan het handje. Want let’s face it: met een cafeïnegebrek heeft zo’n vraag meestal weinig te maken. Koffie kan ik namelijk ook heel goed in mijn eentje drinken. Dat gaat mij al jaren goed af, geloof mij, ik heb het geperfectioneerd. Een voorstel als ‘zullen wij eens koffie drinken?’ is een uitnodiging, een uitnodiging tot een gesprek, tot een nieuwe beste vriend, tot een nieuwe relatie.

Behalve wanneer het een koffieproeverij betreft, is de koffie eigenlijk maar bijzaak. Het had ook thee kunnen zijn, of Fristi. Toch is een vraag als ‘zullen wij eens koffie drinken?’ neutraler, veiliger en ietwat beleefder dan ‘zullen wij eens hard gaan bieren samen?’ Ook al hoeft het ene het ander natuurlijk niet uit te sluiten. Zo dronk ik eens drie kingsize koffie’ s achter elkaar, tijdens een ‘zullen wij eens koffie drinken afspraak’. Ik bedoel: dat was gewoon niet verantwoord meer. Trillende handjes, hartkloppingen, alles. Gelukkig was het ijs reeds gebroken en kon de wijn koud gezet worden. Alles om het ijs weer op te bouwen hè? 

Tweet